Sven-Göran Eriksson ur. 5 lutego 1948 w Torsby, jako piłkarz grał na pozycji prawego obrońcy w drugoligowym KB Karlskoga i trzecioligowym Degerfors IF. W 1975 zmuszony był zakończyć karierę piłkarską z powodu kontuzji kolana.

Pracę szkoleniową rozpoczął tuż po zakończeniu kariery piłkarskiej jako asytent trenera (1976) i pierwszy trener (1977-1978) Degerfors IF. Ze swoją drużyną szybko awansował do pierwszej ligi szwedzkiej. W 1979 został trenerem jednej z czołowych drużyn szwedzkich IFK Göteborg. Z klubem tym zdobył Puchar Szwecji w 1979, dwukrotnie Mistrzostwo Szwecji w 1981 i 1982 oraz Puchar UEFA w 1982.

Po sukcesach w Szwecji przeniósł się do Portugalii, gdzie został trenerem Benfiki Lizbona. Zdobył dwukrotnie Mistrzostwo Portugalii (1983 i 1984) oraz Puchar Portugalii (1983), a także doprowadził drużynę do finału Pucharu UEFA (1983). Od 1984 pracował w lidze włoskiej, w której prowadził Romę (1984-1987, Puchar Włoch w 1986, jednym z jego podopiecznych był Zbigniew Boniek) oraz Fiorentinę (1987-1989). W latach 1989-1992 ponownie prowadził Benfikę (finał Pucharu Mistrzów w 1990, Mistrzostwo Portugalii w 1991).

W 1992 wrócił do Włoch. W latach 1992-1997 prowadził Sampdorię Genua, z którą zdobył Puchar Włoch w 1994. Najwięcej trofeów zdobył w okresie pracy w Lazio Rzym (1997-2000): Mistrzostwo Włoch w 2000, Puchar Włoch w 1998 i 2000, Superpuchar Włoch w 1998 i 2000, w 1998 doprowadził Lazio do finału Pucharu UEFA, a rok później zdobył Puchar Zdobywców Pucharów (w ostatniej edycji tych rozgrywek) oraz Superpuchar Europy.

W styczniu 2001 przyjął propozycję angielskiej Football Association objęcia funkcji selekcjonera reprezentacji Anglii, z której po nieudanym początku eliminacji do Mistrzostw Świata zwolniono Kevina Keegana. Jego wybór wywołał spore poruszenie w Wielkiej Brytanii - był pierwszym cudzoziemcem na tym stanowisku. Wkrótce zjednał sobie opinię publiczną dobrymi wynikami w meczach eliminacyjnych, a zwłaszcza wygranym 5:1 wyjazdowym meczem z Niemcami.

Z reprezentacją Anglii awansował kolejno do Mistrzostw Świata w 2002 i Mistrzostw Europy w 2004. Na obu tych turniejach drużyna angielska doszła do ćwierćfinałów. W 2005 wywalczyła zaś awans do Mistrzostw Świata w Niemczech. Za kadencji Erikssona miejsce w drużynie narodowej zdobyli młodzi zawodnicy tacy jak Frank Lampard, Joe Cole, John Terry, Paul Robinson czy Wayne Rooney. Jednocześnie jednak Eriksson w ciągu ostatnich lat często był krytykowany przez angielskie media za styl gry, zarzucano mu też faworyzowanie niektórych piłkarzy oraz brak dyscypliny w drużynie.